Het afscheid

Helaas zijn deze 2 bijzondere maanden alweer voorbij en is het tijd voor het laatste verslagje. Een verslag over een week met veel dubbele gevoelens maar wat een prachtig afscheid hebben we hier gehad!

Vrijdag 25 april, de laatste stagedag van onze laatste volle week in Zuid-Afrika. Dus ook onze laatste vrijdag hier, reden voor een feestje! Samen met iedereen die deze 2 maanden betrokken was bij ons avontuur in Zuid-Afrika, hebben we onze avond dubbel zo goed gevierd in Potchefstroom, wat was dit een geslaagde avond! We hebben deze avond goed van ons laten horen en wat een hoop herinneringen voor in het boekje. Zaterdag 26 en zondag 27 april hebben we veel tijd doorgebracht met Lynette en Gerald, ons laatste weekend.

Maandag 28 april, een vakantiedag. Deze dag nog even goed genoten van de rust en het prachtige weer! Dinsdag 29 april, onze laatste volle stagedag was van start gegaan.. Wat een dubbele gevoelens. Onbegrijpelijk dat dit bijzondere avontuur alweer voorbij is maar met het heerlijke weer deze stagedag goed afgesloten. We hadden ieder voor zich een cadeautje gekocht voor ons eigen ‘lievelings’ kindje, deze zijn we samen met Chris na deze stagedag om 15.30 uur wezen afgeven. Mijn ‘lievelings’ kindje was deze dag niet op de Hospice maar gelukkig was zij wel thuis, wat schrok ik.. De glimlach op haar gezicht die ik als de dag van gister kan herinneren, het lieve kleine meisje dat de 1e dag al mijn vriendinnetje was. Wat is er gebeurt?! Door met Lia de zuster te praten ben ik erachter gekomen dat de thuissituatie bij dit hospicekindje enorm slecht is. Een moeder aan de drank en drugs waar dit kindje zoveel van mee moet krijgen, wat doet het pijn om dit te zien.. De glimlach die ik iedere keer weer op haar gezicht zag wanneer ik haar een stevige knuffel gaf, haar glanzende oogjes wanneer ik op haar stond te wachten als de busjes aankwamen. Deze oogjes heb ik helaas niet meer mogen zien deze laatste 2 weken dat ik hier was.. Wanneer we bij haar huis aankwamen en ik in eerste instantie over haar heen keek, kon ik niet geloven dat dit mijn ‘lievelings’ kindje was. Zo mooi en goed dat ze eruit zag, zo verdrietig en onverzorgd was ze toen.. Heftig! Een kind van 1,5 zonder enig besef, iets wat in mijn ogen zo verschrikkelijk is, is voor haar zo gewoon. Maar wat voelde het goed om haar even een knuffel te mogen geven, vast te mogen houden en even mocht laten voelen hoe bijzonder zij is! Deze laatste volle stagedag afgesloten met een avondje uit eten samen met Lynette en Gerald, als afscheid voor deze bijzondere tijd samen. We waren wezen uiteten bij een Sushi restaurant, de 1e keer dat ik sushi had besteld maar zeker niet de laatste keer!

Woensdag 30 april, DE GROTE DAG!! Het afscheid maar tegelijkertijd ook onze surpriseparty voor alle kinderen. Rond 8.00 uur kwam Chris ons ophalen zodat we alle extra cadeautjes nog mee konden nemen. Alle gekochte spullen werden achter bij de ‘speelplaats’ gezet, hier hebben we ballonnen, knuffels, strandballen en stoepkrijt bij gelegd. Een groot zwart zijl werd er voor deze speelplaats gehangen zodat de kinderen en caremothers nog niks konden zien als zij aankwamen. Want natuurlijk was het eerst etenstijd!! Al snel was het 10.30 uur, tijd om onze surprise te laten zien! Wat ik precies heb gekocht heb ik met een bewuste keuze gekocht. Ik heb het al vaker benoemd maar mijn doel was om iets achter te laten waar kinderen ook echt kinderen kunnen zijn. Dat zij even hun thuissituatie kunnen vergeten. Dus, allemaal naar buiten! Daar stonden ze, alle 85 kindjes en de caremothers voor het grote zwarte zijl. One, two, three!! Een speelplaats met 15 motorfietsjes, 15 gewone fietsjes en 2 grote krijtborden. Wauw, ik heb nog nooit zoveel vrolijke gezichten gezien. Doel bereikt! Maar helaas komt aan al het mooie een eind, afscheid nemen.. Dit is toch wel echt mijn zwakste kant. Na alle kindjes een dikke knuffel te hebben gegeven en alle caremothers te hebben bedankt was het tijd om afscheid te nemen van dat ene bijzondere meisje. Lerato, mijn vriendinnetje. Wat maak je veel mee en wat doet het zeer om te zien hoeveel pijn je hebt. Deze 2 maanden heb ik veel van je mogen zien, wat veranderen tijden snel. De eerste indrukken en de laatste indrukken, totaal verschillend. Maar wat ben ik blij dat ik deze 2 maanden al mijn liefde aan je heb kunnen en mogen geven. Een laatste knuffel, wat is het moeilijk om te weten dat ik je zo achter laat. Uit het oog maar nooit meer uit het hart! En achter iedere traan die ik voor jou heb gelaten zit een sprankeltje van geluk, geluk dat ik jou in mijn armen heb mogen hebben! Ondanks alle tranen voor dit afscheid, ben ik met een lach de poort uit gelopen, verdriet kennen ze genoeg.

Na dit warme afscheid ben ik gisteravond om 22.00 uur veilig thuis gekomen, met open armen werd ik ontvangen. Een surpriseparty van de vriendinnen waarvan ik achter ben gekomen dat zij onder de lijst ‘echte’ vriendinnen staan! Wat voelt het fijn om weer thuis te zijn, there’s no place like home.

Iedereen die betrokken is geweest bij deze 2 mooiste maanden van mijn leven wil ik graag bedanken, bedanken voor de steun die jullie gegeven hebben. Dat duwtje in de rug wanneer het even nodig was, wat heb ik veel geleerd in deze periode. Vrienden, familie, kennissen en iedereen die om je geeft, ben zuinig op deze mensen. Je hebt ze nodig! Al rij je de mooiste auto, heb je het grootste huis, draag je de duurste kleren. Zonder liefde kun je niet gelukkig zijn! Verder wil ik ook iedereen bedanken die ervoor gezorgd heeft dat deze droom uit heeft mogen komen.

Baie dankie!

Afbeelding

 

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s