Het afscheid

Helaas zijn deze 2 bijzondere maanden alweer voorbij en is het tijd voor het laatste verslagje. Een verslag over een week met veel dubbele gevoelens maar wat een prachtig afscheid hebben we hier gehad!

Vrijdag 25 april, de laatste stagedag van onze laatste volle week in Zuid-Afrika. Dus ook onze laatste vrijdag hier, reden voor een feestje! Samen met iedereen die deze 2 maanden betrokken was bij ons avontuur in Zuid-Afrika, hebben we onze avond dubbel zo goed gevierd in Potchefstroom, wat was dit een geslaagde avond! We hebben deze avond goed van ons laten horen en wat een hoop herinneringen voor in het boekje. Zaterdag 26 en zondag 27 april hebben we veel tijd doorgebracht met Lynette en Gerald, ons laatste weekend.

Maandag 28 april, een vakantiedag. Deze dag nog even goed genoten van de rust en het prachtige weer! Dinsdag 29 april, onze laatste volle stagedag was van start gegaan.. Wat een dubbele gevoelens. Onbegrijpelijk dat dit bijzondere avontuur alweer voorbij is maar met het heerlijke weer deze stagedag goed afgesloten. We hadden ieder voor zich een cadeautje gekocht voor ons eigen ‘lievelings’ kindje, deze zijn we samen met Chris na deze stagedag om 15.30 uur wezen afgeven. Mijn ‘lievelings’ kindje was deze dag niet op de Hospice maar gelukkig was zij wel thuis, wat schrok ik.. De glimlach op haar gezicht die ik als de dag van gister kan herinneren, het lieve kleine meisje dat de 1e dag al mijn vriendinnetje was. Wat is er gebeurt?! Door met Lia de zuster te praten ben ik erachter gekomen dat de thuissituatie bij dit hospicekindje enorm slecht is. Een moeder aan de drank en drugs waar dit kindje zoveel van mee moet krijgen, wat doet het pijn om dit te zien.. De glimlach die ik iedere keer weer op haar gezicht zag wanneer ik haar een stevige knuffel gaf, haar glanzende oogjes wanneer ik op haar stond te wachten als de busjes aankwamen. Deze oogjes heb ik helaas niet meer mogen zien deze laatste 2 weken dat ik hier was.. Wanneer we bij haar huis aankwamen en ik in eerste instantie over haar heen keek, kon ik niet geloven dat dit mijn ‘lievelings’ kindje was. Zo mooi en goed dat ze eruit zag, zo verdrietig en onverzorgd was ze toen.. Heftig! Een kind van 1,5 zonder enig besef, iets wat in mijn ogen zo verschrikkelijk is, is voor haar zo gewoon. Maar wat voelde het goed om haar even een knuffel te mogen geven, vast te mogen houden en even mocht laten voelen hoe bijzonder zij is! Deze laatste volle stagedag afgesloten met een avondje uit eten samen met Lynette en Gerald, als afscheid voor deze bijzondere tijd samen. We waren wezen uiteten bij een Sushi restaurant, de 1e keer dat ik sushi had besteld maar zeker niet de laatste keer!

Woensdag 30 april, DE GROTE DAG!! Het afscheid maar tegelijkertijd ook onze surpriseparty voor alle kinderen. Rond 8.00 uur kwam Chris ons ophalen zodat we alle extra cadeautjes nog mee konden nemen. Alle gekochte spullen werden achter bij de ‘speelplaats’ gezet, hier hebben we ballonnen, knuffels, strandballen en stoepkrijt bij gelegd. Een groot zwart zijl werd er voor deze speelplaats gehangen zodat de kinderen en caremothers nog niks konden zien als zij aankwamen. Want natuurlijk was het eerst etenstijd!! Al snel was het 10.30 uur, tijd om onze surprise te laten zien! Wat ik precies heb gekocht heb ik met een bewuste keuze gekocht. Ik heb het al vaker benoemd maar mijn doel was om iets achter te laten waar kinderen ook echt kinderen kunnen zijn. Dat zij even hun thuissituatie kunnen vergeten. Dus, allemaal naar buiten! Daar stonden ze, alle 85 kindjes en de caremothers voor het grote zwarte zijl. One, two, three!! Een speelplaats met 15 motorfietsjes, 15 gewone fietsjes en 2 grote krijtborden. Wauw, ik heb nog nooit zoveel vrolijke gezichten gezien. Doel bereikt! Maar helaas komt aan al het mooie een eind, afscheid nemen.. Dit is toch wel echt mijn zwakste kant. Na alle kindjes een dikke knuffel te hebben gegeven en alle caremothers te hebben bedankt was het tijd om afscheid te nemen van dat ene bijzondere meisje. Lerato, mijn vriendinnetje. Wat maak je veel mee en wat doet het zeer om te zien hoeveel pijn je hebt. Deze 2 maanden heb ik veel van je mogen zien, wat veranderen tijden snel. De eerste indrukken en de laatste indrukken, totaal verschillend. Maar wat ben ik blij dat ik deze 2 maanden al mijn liefde aan je heb kunnen en mogen geven. Een laatste knuffel, wat is het moeilijk om te weten dat ik je zo achter laat. Uit het oog maar nooit meer uit het hart! En achter iedere traan die ik voor jou heb gelaten zit een sprankeltje van geluk, geluk dat ik jou in mijn armen heb mogen hebben! Ondanks alle tranen voor dit afscheid, ben ik met een lach de poort uit gelopen, verdriet kennen ze genoeg.

Na dit warme afscheid ben ik gisteravond om 22.00 uur veilig thuis gekomen, met open armen werd ik ontvangen. Een surpriseparty van de vriendinnen waarvan ik achter ben gekomen dat zij onder de lijst ‘echte’ vriendinnen staan! Wat voelt het fijn om weer thuis te zijn, there’s no place like home.

Iedereen die betrokken is geweest bij deze 2 mooiste maanden van mijn leven wil ik graag bedanken, bedanken voor de steun die jullie gegeven hebben. Dat duwtje in de rug wanneer het even nodig was, wat heb ik veel geleerd in deze periode. Vrienden, familie, kennissen en iedereen die om je geeft, ben zuinig op deze mensen. Je hebt ze nodig! Al rij je de mooiste auto, heb je het grootste huis, draag je de duurste kleren. Zonder liefde kun je niet gelukkig zijn! Verder wil ik ook iedereen bedanken die ervoor gezorgd heeft dat deze droom uit heeft mogen komen.

Baie dankie!

Afbeelding

 

 

Advertenties

18 t/m 24 april

Het is tijd voor het alweer een na laatste verslag, een verslag over mijn avonturen in Sun City en tijdens de safari.

Vrijdagmorgen 18 april, 09.00 uur vertrokken we naar Sun City. Om ongeveer 13.00 uur kwamen we aan bij het huisje, wat een prachtig resort! Samen met kleindochters Mechane, Gjizelle en moeder Carina verbleven we in dit huisje. Onze Afrikaanse mama Lynette en vriend Gerald verbleven op Pilansberg zo’n 20 minuten rijden van Sun City af, hier is de safari. Gerald was met de caravan maandag 14 april al vertrokken naar Pilansberg. Nadat Lynette ons bij het huisje had afgezet is zij naar Gerald gegaan. Deze vrijdag zijn we met 3e het park wezen verkennen en hebben we wat gezellige winkeltjes bezocht. In de avond zijn we gezamenlijk wezen uiteten bij een restaurant in Sun City, met een heerlijke pasta en een goede coctail is deze vrijdag goed afgesloten! Zaterdag 19 april, Mechane, Gjizelle en moeder Carina gingen deze zaterdag naar Pilansberg om samen met Lynette en Gerald een safari te doen. Wij mochten met 3e onze eigen gang gaan. We wisten nu een beetje waar alles zat en hadden hier ook onze planning op aangepast. Op naar de jetski’s!! Hier zijn we onze zaterdag mee begonnen. Met een big smile vloog ik de golven over, wat is dit gaaf! Na dit gave avontuur zijn we naar Valley of Waves gegaan, dit is een groot nep strand met vele glijbanen en een groot bad met hoge golven. Wat een glijbanen hebben ze hier.. Ik had al veel gehoord over: “Die ene hoge stijle glijbaan, die is zo gaaf! Daar moet je vanaf zijn geweest voor je naar huis gaat!!” Natuurlijk ga ik daar vanaf, nu ik hier ben moet ik alle mogelijke kansen pakken. Maar oeps, zo’n hoge stijle glijbaan heb ik nog nooit gezien! Met klamme handjes en geknepen billen ben ik na vele keren kijken hier toch vanaf geweest, wat een kik! Verder deze dag als een klein meisje van alle glijbanen zo vaak als mogelijk was af geweest. Having the time of my life! Al snel was het tijd om terug te gaan naar het huisje, om half 6 werden we opgehaald door Gjizelle om zoals afgesproken te gaan bbq’en in Pilansberg bij Lynette en Gerald. Een geslaagde dag! Zondag 20 april, Gjizelle en moeder Carina gingen ook deze dag naar Lynette en Gerald voor een ochtendsafari. Samen met Mechane mochten we onze eigen dag invullen, heerlijk! Na het een en ander uitzoeken over de excursies die hier te doen waren was het al snel duidelijk dat we allemaal die ene excursie wilde. Een berg van 280 meter hoog, een afdaling van 2 km lang met 120 km per uur! Na wat overleggen stond het vast, maandagmorgen 21 april om 09.00 uur zouden we boven aan deze berg staan. Met kriebels in onze buik gingen we naar Valley of Waves om nog even alle glijbanen mee te pakken, eigenlijk wilde we onszelf ook nog wel een keer uitleven op de jetski. Deze zondagmiddag afgesloten op een jetski, beter kan een zondagmiddag niet worden afgesloten! Lynette en Gerald kwamen deze avond naar Sun City om hier kipkerrie klaar te maken, heerlijk gegeten.

Maandag 21 april, de grote dag is aangebroken! Wat vond ik dit spannend en wat duurde de tijd lang maar eindelijk.. We reden aan, op naar de top van die ene berg! Wauw, wat een uitzicht!! Hier kon ik wel uren blijven staan, uitzicht over Sun City zelf en het prachtige landschap van Zuid-Afrika. Maar ik was toch echt voor iets anders helemaal boven naar deze berg gekomen, the ZIP SLIDE!! Na de enige informatie en instructies was het nu dan echt zover! Als 3e van de groep van 12 mocht ik samen met Louise naar beneden, gaan we dit echt doen?! Maar voor ik mezelf kon beseffen dat ik van 280 meter naar beneden zou gaan hing ik al start klaar aan de draden in de lucht. WAUW!! Wat een ervaring, wat een kik en wat een uitzicht! Alsof ik over Zuid-Afrika vloog, zo gaaf! Nadat iedereen veilig weer met beide voeten op de grond stond was het tijd om weer terug te gaan naar waar het allemaal begon. Hier gewacht op de cd met alle foto’s en vervolgens samen met Lynette en Gerald vertrokken naar Pilansberg. Onze tijd in Sun City zat er alweer op, tijd voor de safari.

Bij Pilansberg aangekomen, wat een rust! Deze maandag waren er verder geen plannen, we mochten deze dag zelf invullen. In die tijd dat we bij Pilansberg waren voor de bbq hadden we gezien dat hier ook een schoonheidssalon was waar o.a. verschillende massages werden gegeven. Na een telefoontje konden we deze maandagmiddag om 15.30 uur al terecht voor een rug, nek, schoudermassage en een pedicure behandeling. Deze schoonheidssalon stond ergens in de middle of nowhere in een weiland met veel wilde dieren. Nog geen 2 minuten binnen of er liep al een reuze spin boven mijn hoofd voorbij. Maar goed, dit waren we na bijna 2 maanden wel al een beetje gewend. Tijdens de pedicurebehandeling had ik uitzicht via de deur over het weiland. Maar dit weiland verdween al snel, een wilde aap in de ingang! Zo’n grote aap had ik nog nooit gezien, lieve hemel.. Maar gelukkig schrok hij zo van de reacties dat hij weg ging. Maar toen, de massage wat een ontspanning en wat een goede timing aangezien ik met aangespannen spieren een afdaling had gemaakt van 280 meter hoog. Wat een techniek hier, heerlijk! Vroeg naar bed want dinsdag 22 april zaten we 6 uur alweer in de auto voor de safari. Omdat rond deze tijd de zon op komt en de dieren wakker worden was de kans het grootst dat we rond deze tijd de meeste dieren zouden spotten. Een totaal andere kant van Zuid-Afrika gezien, de natuur. Veel dieren gezien en vooral ook veel van Zuid-Afrika meegepikt! Om 10.00 uur gestopt bij een picknick plaats, hier gezamenlijk een heerlijke lunch genuttigd. Na de lunch zijn we terug gereden naar de caravan, tijd om in te pakken. Wat was het warm maar wat een teamwork! Al snel was alles ingepakt en waren we klaar voor vertrek, op naar huis. Na een veilige rit om 18.00 uur aangekomen bij onze verblijfplaats, na het een en ander opruimen was het tijd om bij te slapen.

Woensdag 23 april, 2 dagen eerder thuis dan gepland maar dit kwam beter uit in de planning. Om 15.00 uur naar de Hospice gegaan, de kinderen waren alweer terug naar de Township. We hadden nu tijd en ruimte om het begin te maken aan onze tekening voor op de muur, dit verliep soepel. Het verliep precies zoals we het in onze gedachte hadden, de tekening met tekst staat op de muur.

Vandaag donderdag 24 april, eindelijk weer een volle stagedag! Alle schade weer ingehaald qua knuffelen betreft, wat voelt dat goed. Over precies 1 week gaan we dan echt naar huis, stiekem tel ik de dagen wel een beetje af nu. Maar voordat we naar huis gaan, gaan we nog even goed van ons laten horen het komende en laatste weekend hier!!

Vrijdag 2 mei zal ik mijn laatste verslag plaatsen waarin ik zal vertellen hoe het afscheid is gegaan en wat ik precies allemaal gekocht heb van al het sponsorgeld.

Liefs

AfbeeldingAfbeelding

11 t/m 17 april

Hallo allemaal, het is tijd voor een nieuw verslag maar tegelijkertijd ook het bijna laatste verslag. Deze laatste dagen vliegen voorbij, over precies 2 weken stap ik alweer in het vliegtuig terug naar Nederland.

Vrijdag 11 april, zoals ik in mijn vorige verslag vertelde een stagedag met weinig bijzonderheden. Deze vrijdagavond een rustig filmpje gekeken en nagedacht over alles wat we deze laatste dagen hier nog willen zien en doen. Zaterdag 12 april, vroeg uit de veren voor een dagje naar Wawielpark. Dit is een groot park met veel verschillende glijbanen en zwembaden, ook waren hier verschillende dieren en een groot meer. Wat een geslaagde dag, ik heb me deze dag echt weer even helemaal uit kunnen leven, alsof ik een klein kind was, heerlijk!  Zondag 13 april, ook deze dag al vroeg uit de veren. We hadden afgesproken met 2 personen waar we in onze eerste week zijn wezen eten dat we graag mee wilde naar de kerk. Wat ben ik blij dat we hebben besloten om dit mee te willen maken, naar de kerk in Nederland of hier, wat een wereld van verschil! Bij het begin van de mis werden we welkom geheten als de gasten uit Nederland, we waren de enige drie in de kerk met een blanke huid. Dat voelde gek maar door alle waardering  verdween dat gevoel snel. Ongelofelijk, een kerkmis hier houd een uur lang dansen en zingen in. Momenten waarop ieder voor zich bid en dit ook duidelijk uitspreekt, liedjes waarop iedereen hetzelfde dansje doet en er gezamenlijk meegezongen word. Wanneer iedereen opstond en naar elkaar toe liep keken we elkaar even aan met de gedachte: Wat gebeurt hier?! De gehele kerk gaf elkaar maar ook ons een knuffel als teken van begroeting en verwelkoming. Na nog de enige liedjes was de mis alweer voorbij, het voelde alsof ik pas net een kwartier binnen stond maar wat was dit mooi! De personen waar we met mee waren hebben een boerderij thuis met veel verschillende dieren, we mochten hier mee naar toe. Wat een hoop dieren! Kippen met kuikentjes, honden met puppy’s, paarden etc. Maar de meeste indruk hadden toch wel de varkens met de biggetjes gemaakt, biggetjes van 1 dag oud. Wat lief! Als afsluiter van deze dag mochten we mee bbq’en, wat een gezelligheid. Ook dit weekend is voorbij gevlogen maar wat hebben we veel gezien en mee mogen maken!

Maandag 14 april, de laatste stagedagen gaan van start. Tijd voor het weegmoment, wat was dit schokkend.. Er waren geen vakantiedagen dus ik was er vanuit gegaan dat zoals andere maandagen de meeste kinderen op hetzelfde gewicht waren gebleven, waren aangekomen en weinig waren afgevallen. Maar deze maandag bewees het tegendeel, van alle kinderen was meer dan de helft 2 kilo afgevallen. Dit houd in dat kinderen van ongeveer 2 jaar oud eerst 8 kilo wogen en nu 6 kilo, hartverscheurend! Wanneer ik na ga denken wat deze kinderen hebben moeten meemaken in het weekend krijg ik de rillingen over mijn lichaam, wat is dit heftig en wat word het weer even duidelijk hoe goed wij/ik het hebben in Nederland. Maar na het wegen is het natuurlijk tijd voor eten, binnen 5 minuten waren alle bordjes  leeg. Verder deze stagedag zoals iedere dag heerlijk geknuffeld en de kinderen laten zien dat wij ze accepteren en ze liefde willen geven. Na deze stagedag zijn we samen met Chris naar de Township Rammulotsi gegaan, vanuit Nederland waren er kleertjes, schoenen en tandenborstels met tandenpasta opgestuurd . Deze zijn we persoonlijk bij de huisjes van enkele hospicekinderen wezen afgeven, veel kinderen blij kunnen maken. Wat voelt het goed om zoveel lachende gezichten te zien! Dinsdag 15 april, met goede zin op naar een nieuwe stagedag. De busjes waren vroeg deze dag, wanneer de kinderen uit de busjes kwamen zagen we dat verschillende kinderen de kleertjes aan hadden die we de maandag hadden afgegeven. De caremothers konden niet vaak genoeg zeggen hoe prachtig ze het vonden en hoe dankbaar ze waren, prachtig om te zien hoeveel mensen je blij hebt kunnen maken! Na het eten geven zijn we zoals afgesproken met Chris naar de middelbare scholen geweest bij de Township, iedereen in uniform. Dit zag er prachtig uit! Vervolgens naar Klerksdorp gegaan om te kijken voor speelgoed voor de kinderen, dit is zo’n 45 minuten rijden hier vandaan. Klerksdorp is een stuk groter dan Viljoenskroon, Chris gaf ook aan dat we onze ramen beter dicht konden doen en de camera goed vast moesten houden i.v.m. de criminaliteit hier.  Maar ondanks dat hebben we veel leuke dingen gezien en ontzettend veel gelachen, een heerlijk dagje! Woensdag 16 april, we zijn druk bezig met het iets leuks uitzoeken van het sponsorgeld dat ik voor ik naar Zuid-Afrika vertrok heb binnen kunnen halen. Waar ik dit geld aan wil uitgeven heb ik al duidelijk op papier, ik wil dit geld besteden aan speelgoed waarmee de kinderen  ook echt kinderen kunnen zijn. In hoop dat zij voor even al het minder leuke kunnen vergeten! Aangezien Zuid-Afrika een relax land is waarbij alles op zijn tijd gebeurt, hebben we samen met Chris veel overlegd en geregeld. Hiermee hebben we deze woensdag goed vol kunnen maken maar alles is rond! Wat het allemaal is geworden gaan jullie lezen en zien na mijn afscheid hier. Want dit allemaal is een surprise voor alle kinderen van de hospice. Verder hebben we deze woensdag in de middag verf gehaald voor de muurtekening die we hier mogen achterlaten als aandenken aan deze twee prachtige maanden. Hier in Afrika word verf ter plekke gemaakt, gaaf om te zien hoe zij dit doen!

Vandaag donderdag 17 april, al vroeg vertrokken naar Klerksdorp om hier al het speelgoed op te halen wat we hadden uitgekozen! Met een big smile en een aanhanger vol speelgoed gingen we terug naar Viljoenskroon. Hier bij de hospice een ruimte gevonden waar we het de komende week konden opbergen en bewaren tot onze laatste dag. Dit allemaal gelukt zonder dat iemand hier iets van heeft gezien, super!

Nu met een goed gevoel mijn koffer inpakken voor een weekje weg, Sun City. Een weekje safari hebben we nu wel verdiend, tot volgende week!

Liefs

Afbeelding

3 t/m 11 april

Hallo allemaal, hier ben ik weer vanuit het verre Zuid-Afrika. Er is alweer een week voorbij, een week met weer vele mooie momenten.

Vrijdag 4 april, een zonnige stagedag die anders werd afgesloten dan normale stagedagen. Zonder enig idee stonden we zoals iedere dag om 15.00 uur te wachten op de busjes, die iedere dag op een ander tijdstip de kinderen komen ophalen. Hier in Zuid-Afrika kennen ze geen tijd, ze leven hier volgens de biologische klok. Maar toen de poort open ging en het gehele kerkkoor gekleed in rood met wit gekleurde uniformen kwam aanzetten keken we elkaar verbaasd aan. Het kerkkoor had kleding en eten gekocht voor de kinderen van de hospice met het enige sponsorgeld dat zij binnen hadden gehaald via de kerk. Wanneer het koor begon met zingen stonden we met kippenvel en onze mond open te kijken en luisteren naar dit prachtige moment. Wat een ontzettend mooi gebaar om via deze weg dit voor deze kinderen te kunnen betekenen. Na de enige liedjes werd er gebeden, dit werd in hun taal gedaan. Aangezien Zuid-Afrika over 11 talen bezit konden wij dit niet verstaan. Na het bidden werd er persoonlijk voor ons gesproken, God zal over ons waken en zij bedankte ons voor het goede wat we hier deden. Een emotioneel moment, ik werd opnieuw met mijn neus op de feiten gedrukt. De harde werkelijkheid werd weer even duidelijk voelbaar. Deze bijzondere dag afgesloten met een avondje in club Monroes, een geslaagde vrijdagavond!

Verder afgelopen weekend veel tijd doorgebracht met Lynette en haar man Gerald, een rustig geslaagd weekend!

Maandag 7 april, een stagedag zonder bijzonderheden. Aangezien Chris van dinsdag tot vrijdag met ‘vakantie’ zou zijn stelde hij voor om deze maandag na stage de Township te bezoeken. Zoals afgesproken zou Chris de huisjes uitzoeken, vele plekken gezien van de Township. Zoals de begraafplaats, in zoverre je het een begraafplaats kunt noemen. Het ziet er zo minder liefdevol uit dan in Nederland maar toen ik dit tegen Chris zei en hij over een begrafenis begon kreeg ik als antwoord: Je verwerkt dit voor jezelf, mannen huilen ook niet. Emoties tonen is totaal niet mannelijk. Natuurlijk gingen we hier verder op in aangezien wij hier al enkele keren de tranen over onze wangen hadden lopen. Maar vrouwen die huilen? Ja, dat is toch normaal! Dinsdag 8 april, een stagedag te vergelijken met stagedagen zoals afgelopen weken. Woensdag 9 april, deze week zijn ze bij de hospice druk bezig met het renoveren van de kamers voor beide groepen. Druk druk want dit betekend dat alle kinderen in 1 ruimte moeten. Gelukkig konden we met de kleinste groep in de vergaderzaal zolang als nodig was. Dit is een stuk kleiner dan de normale ruimte, even passen en meten dus! Goed om te zien hoe hier renoveren gebeurt, totaal anders dan in Nederland. Een grote stofwolk door al dat boren maar ach, dan happen we zo af en toe maar even lucht buiten. Donderdag 10 april, een stagedag met veel zon. Heerlijk buiten kunnen spelen! Wat een feest.

Vandaag vrijdag 11 april, de laatste stagedag van deze week zit er al weer op. Maar met een goed weekend in het vooruitzicht ga ik van deze laatste weken hier nog even volop genieten!

Liefs

28 maart t/m 3 april

Time flies when you’re having fun, het is alweer tijd voor het 4e verslagje. Een week vol vele indrukwekkende beelden, diepe gevoelens en heftige situaties maar tegelijkertijd ook een week vol liefde en realiserende momenten.

Vrijdag 28 maart, de laatste stagedag van onze 3e week hier. Maar het begin van het 3e weekend in het prachtige Zuid-Afrika, goede reden voor een feestje! Een feestje in Potchefstroom, the place to be. Potchefstroom is een lange straat met vele kroegjes. Met een goed drankje, een gezellige sfeer en goed gezelschap is het 3e weekend hier goed ingeluid. Zaterdag 29 maart, samen met Lynette en kleindochter Mechane zijn we een kijkje wezen nemen in Viljoenskroon. Klein, knus maar gezellig! Zondag 30 maart, deze dag zijn we vroeg begonnen. Half 9 vertrokken we naar Potchefstroom het winkelcentrum, na wat uurtjes winkelen zijn we in de middag naar de Leeuwenfarm geweest. Hier bij de leeuwenfarm hebben we in een jeep een ronde gemaakt door het gehele park, prachtig! Natuurlijk ook even met de babyleeuwtjes geknuffeld. Een geslaagd weekend, voor in het boekje.

Maandag 31 maart, een nieuwe week. Zoals bij iedere week begonnen met het weegmoment, gelukkig gaf dit weer een goed gevoel. Het was stukken minder schokkend dan de week daarvoor i.v.m. de vakantiedag op de vrijdag. Maar ondanks het goede gevoel nog steeds ongelofelijk om te zien dat deze kindjes zo weinig wegen. Dinsdag 1 april, een dag met vele indrukken. Deze dag zijn we samen met Chris de begeleider, Lia de zuster, een hospicekindje en haar moeder naar het ziekenhuis geweest in Bloemfontein zo’n 3 uur rijden hier vandaan. De reden dat dit hospicekindje naar het ziekenhuis moest was zoals ik in mijn vorige verslag verteld heb vanwege de druk op haar hersenen. Ik had geen idee wat ik kon verwachten van deze dag maar wat werd het weer even duidelijk dat ik in het verre Zuid-Afrika zit. Afspraken maken? Dat kennen ze hier niet. Na zo’n 3,5 uur wachten waren we eindelijk aan de buurt. Binnen 2 minuten had de dokter vast gesteld dat het hospicekindje oordruppels nodig had om de druk op haar hersenen te verminderen. Je verwacht dan dat je de oordruppels kunt ophalen en vervolgens terug kunt naar Viljoenskroon. Maar ik stond met mijn mond vol tanden toen ik boven aan de trap kwam, een ruimte vol mensen waarvan wij de laatste waren.. Chris vertelde dat het wel 3 tot 4 uur kon duren voordat we aan de beurt waren. Laat even duidelijk zijn dat deze 3 tot 4 uur wachten, puur wachten is op de oordruppels. Bizar.. Maar gelukkig was het einddoel van deze dag wel bereikt. De oordruppels voor het hopsicekindje gingen mee naar Viljoenskroon. Woensdag 2 april, al een tijdje liepen we rond met het gevoel dat de hospicekindjes hier maar 1x op een dag drinken krijgen. Dit is tegen 14.00 uur. Nadat we dit aangegeven hadden bij Chris is er meteen actie ondernomen. Vanaf deze woensdag krijgen de hospicekinderen 3x per dag drinken. Bij het ontbijt, na de lunch en tijdens het hapje voordat ze terug gaan naar de Township. Je gevoel tonen, praten over opvallende dingen en discussies voeren. Zo kun je iets bereiken!

Vandaag donderdag 3 april, een stagedag zonder bijzonderheden. Aan het eind van deze stagedag was het weer tijd voor bezoekjes aan de Township. De keuze voor 1 van de hospicekinderen was een bewuste keuze, dit jongetje is erg agressief. Gebruikt takjes als sigaret en maakt bewegingen die een kind van 4 niet hoort te maken. De reden van deze agressie werd al vlug duidelijk, we stapte uit bij het huisje maar Chris gaf al snel aan dat we terug de auto in moesten. Chris vertelde dat het niet veilig was, het jongetje leeft in een huis waar veel gedronken word. Heftig om te zien hoe een kind op deze leeftijd hier zo onder moet lijden. Chris vertelde ook dat van alle hospicekinderen maar 3 kinderen veilig zijn bij hun woonplek in de Township. Bij een van de andere bezoekjes vertelde Chris dat naar dit meisje niet omgekeken werd. Maar ondanks deze situatie zij toch opnieuw zijn begonnen aan kinderen. De harde feiten werden weer even op mijn hart gedrukt, hier worden kinderen geboren voor geld. Kippenvel!

Precies vandaag ben ik alweer op de helft van mijn stageperiode hier in Zuid-Afrika. De laatste 4 weken gaan van start!

Liefs

Afbeelding

21 t/m 28 maart

Deze derde week komt alweer bijna op zijn eind, wat gaat het toch allemaal snel! Vrijdag 21 maart een vakantiedag, wat een rust hier in Viljoenskroon. Het weekend inluiden met een lekker drankje was hier dan ook niet de perfecte plek voor. Daarom zijn we naar Club Monroes geweest, een club zo’n 45 minuten rijden hier vandaan. Wat een verschil tegenover het Nederlandse ‘stappen’ maar wat gaaf om dit mee te maken! Zaterdag 22 maart, een dag met veel zon. Goede reden voor een dagje aan het zwembad. Zondag 23 maart, een dag te vergelijken met de zaterdag. Een geslaagd 2e weekend!

Maandag 24 maart, het begin van onze 2e volle stageweek. Deze dag was nog ingrijpender dan de maandag hiervoor. Dit i.v.m. de vakantiedag op vrijdag 21 maart. Het wegen was schokkend.. het met een goed gevoel wegen van vorige week maandag was nu totaal het tegenovergestelde. Weinig kinderen die aangekomen waren of op het zelfde gewicht waren gebleven. Maar dan, tijd voor eten! Kwijlende mondjes en klamme handjes. Het eten vloog naar binnen. Heftig! Verder deze dag veel knuffels gekregen en uit mogen delen, wat een waardering. En wat een bewustwording van de harde feiten die hier spelen. Dinsdag 25 maart en woensdag 26 maart, 2 dagen te vergelijken met de dinsdag en woensdag van afgelopen week. Geen bijzonderheden. Donderdag 27 maart, een stagedag vol zon en vrolijkheid! Na deze stagedag 15.30 uur was het opnieuw tijd voor de bezoekjes aan de Township Rammulotsi. Het is lastig om een keuze te maken bij wie je die week op bezoek wil, en aangezien de vele indrukken hadden we ieder voor zich 1 kindje uitgekozen. Afgelopen week is er een nieuw babytje gekomen bij de Hospice, een half jaar oud maar iedere dag vol tranen. Ik wilde hier de reden van weten en koos daarom haar. Maar ik stond met mijn mond vol tanden toen we bij het huisje aankwamen.. Een stenen huis met redelijk wat voorzieningen. Stukken beter dan alle andere huizen die we tot nu toe bezocht hebben! Een geruststelling, de reden van al die tranen is vooral angst. Angst voor al het vreemde dat om haar heen gebeurt. De 2 andere huisjes waren met elkaar te vergelijken, beide gemaakt van golfplaten. In 1 van deze 2 huisjes was het donker, onhygiënisch en de golfplaten zaten vol met gaten. Aangezien het hier ook wel eens onverwachts met bakken uit de hemel wil vallen is het aangrijpend om te zien hoe zij hier leven.

Een van de Hospicekinderen is al verschillende dagen afwezig geweest waarvan zoals iedere afwezigheid niemand de reden weet. Tijd voor actie! Dit Hospicekindje heeft verschillende klachten: verstandelijk en lichamelijk beperkt, TB en is HIV/Aids positief. Voor de druk op haar hersenen word er aanstaande dinsdag 1 april een apparaatje in haar oor aangebracht. Samen met Chris onze begeleider, Lia de zuster van de Hospice, het hospicekindje en haar moeder mogen we aanstaande dinsdag mee naar het Ziekenhuis waar zij geholpen zal worden. Dit is 3 uur rijden hier vandaan. Spannend!

Vandaag vrijdag 28 maart, de laatste stagedag van deze 3e week. Met een goed weekend in het vooruitzicht!

Liefs

Afbeelding

 

 

 

14 t/m 21 maart

Er is alweer een week voorbij, een week vol heftige maar ook mooie momenten. Het weekend van 14,15 en 16 maart, het 1e weekend hier in Zuid-Afrika. Vrijdag 14 maart, onze laatste stagedag voor het weekend. Een heftige en emotionele dag, na deze stagedag gaven we aan Chris onze begeleider aan wanneer we naar de Township wilden en welke kinderen we hiervoor uit gekozen hadden. Onze voorkeur ging uit naar dinsdag 18 maart. Maar hij wilde ons graag al wat huisjes laten zien. Zonder enig idee stapten we in de auto en waren we onderweg naar de Township. Na 3 huisjes bezocht te hebben was het voldoende, tijd om naar huis te gaan. Met een brok in mijn keel en tranen in mijn ogen waren we onderweg naar onze verblijfplek. Ongelofelijk dat deze mensen stuk voor stuk niks hebben en met zoveel mensen in 1 klein huisje wonen. Ik kan niet omschrijven hoe het voelt wanneer je bij de Township een huisje bezoekt, de geur ruikt en ziet hoe het er hier aan toe gaat. Dit laat me bewust worden van het feit dat ik niets te klagen heb en meer dan tevreden mag zijn met wat ik heb!

Vrijdagavond 14 maart zijn we met verschillende mensen een drankje wezen drinken hier bij een bar in Viljoenskroon, proost op 2 mooie maanden hier in Zuid-Afrika! Een geslaagde avond. Zaterdag 15 maart, we mochten mee kijken bij het bedrijf van Lynette Nel ‘onze Afrikaanse mama’. Indrukwekkend hoe zo’n groot bedrijf hier staande word gehouden, een groot landbouw bedrijf met verschillende machines en ongelofelijk veel herrie. Maar oordopjes voor bescherming zijn niet nodig. In de avond mochten we mee naar de Golfclub, zo’n kleine 5 minuten hier vandaan. Hier hield Lynette Nel een speech en kregen we gezamenlijk te eten. Een gezellige avond! Zondag 16 mei zijn we samen met Lynette, haar man Gerald en kleindochter Mechane naar een winkelcentrum geweest zo’n 45 minuten rijden hier vanaf. Een geslaagd 1e weekend!

Maandag 17 maart t/m vrijdag 21 maart. De eerste volle stageweek, spannend! De maandag, hier hadden we al veel over gehoord. De dag na het weekend is anders dan andere doordeweekse dagen, dit heb ik ook zo ervaren. De overvolle busjes kwamen aan en i.p.v. knuffelen rennen ze stuk voor stuk naar binnen en gaan ze klaar zitten voor het eten. Binnen no-time was het eten op! Tijd om te gaan wegen, dit was verschillend. Sommige kinderen waren veel afgevallen, sommige op het zelfde gewicht gebleven maar ook kinderen die een kilo waren aangekomen. Na het wegen stonden zij met hun mondje open voor de Zuster die medicijnen aan het uitdelen was. Een indrukwekkende dag! Dinsdag 18 maart, de dag waarop de baby’s in bad mogen. Wat een feest!! Dit is 1 van de mooie momenten die ik hier tot nu toe heb ervaren. Na deze stagedag mochten we naar de Township, de huisjes bezoeken van de 2 kinderen die we ieder voor zich uit gekozen hadden. Na veel rijden en zoeken waren mijn 2 uitgekozen kindjes beide nergens te vinden.. waarvan 1 kindje al 2 dagen niet bij de hospice was geweest. Voor mij een reden om mezelf druk te maken! Maar hier is dat normaal. We kijken morgen wel verder. Ik had en kon hier niks tegenin brengen. Woensdag 19 maart, het al 2 dagen afwezige kindje was weer aanwezig. De stagedag zag er ongeveer het zelfde uit als vorige week. Deze dag gingen de jongens in bad. Na deze stagedag wilde ik opnieuw naar de Township, ik wilde weten waar mijn 2 uitgekozen kindjes verbleven. Eindelijk gevonden! Heftig.. Wanneer ik nu na een stagedag de kindjes uitzwaai wanneer zij in de bus terug naar de Township gaan heb ik hier een ander gevoel bij. Ik weet nu waar ze terecht komen. Donderdag 20 maart, een stagedag te vergelijken met de donderdag van afgelopen week.

Vandaag, vrijdag 21 maart. Een vakantiedag! Dus tijd om onszelf klaar te maken voor het 2e weekend hier in Zuid-Afrika.

Liefs

Mijn 1e dagen

Tijd om jullie even op de hoogte te brengen van mijn avonturen hier. Afgelopen maandag op dinsdagnacht zijn we na een veilige en goede vlucht om 02.30 uur aan gekomen bij de bed and breakfast waar we de komende 2 maanden zullen verblijven. Vol liefde werden we ontvangen door Lynette Nel  ‘onze Afrikaanse moeder’. Dinsdag hebben we de tijd genomen om te wennen aan de cultuur, het klimaat en de taal.

Woensdag 12-03-2014 de 1e stagedag. Spannend! Maar wat kan ik hier met een goede eerste indruk op terug kijken. Wat een warm ontvangst, wat een waardering en wat een vrolijkheid. 9 uur, de twee taxibusjes kwamen aan. In ieder busje zo’n 40 kinderen met de leeftijd van 0-7 jaar, heftig. Dit busje is eigenlijk gemaakt voor max. 12 personen. De deur van het busje ging open en alle kinderen wilde een knuffel, de blanke huid voelen, kusjes geven. Ongelofelijk dat deze kinderen stuk voor stuk je op deze leeftijd al zo vasthouden, bij het optillen slaan ze beide armen om je heen en laten ze voelen hoe blij ze zijn met onze komst. Maar natuurlijk snel naar binnen, tijd voor eten! Binnen 5 minuten waren alle buikjes gevuld.

Badtijd! Woensdag, de dag waarop de jongens in bad mogen. Een groot feest! Maar tegelijkertijd ook heftig om deze kinderen zonder kleding te zien. Na de badtijd was het tijd voor spelletjes, knuffelen, aandacht geven en liefde tonen. Van 12.00 uur tot 14.00 uur houden alle kinderen gezamenlijk een middagdutje. Om 14.00 uur worden alle kinderen gewekt, verschoond en krijgen zij nog een halve boterham voordat zij terug naar de Township gaan. Veel indrukken op deze 1e dag. Donderdag verliep vrijwel het zelfde als de woensdag alleen werden i.p.v. de jongens gewassen de tanden van alle kinderen gepoetst. Dit gebeurt 1x in de week..

Morgen vrijdag 14-03-2014 worden we om 8.00 uur opgehaald door Chris, onze begeleider. Hij zal ons naar de Township Rammulotsi brengen, hier stappen we over in de taxibusjes en gaan we de kinderen bij hun woonplek ophalen.

Verder hebben we in onze vrije tijd al veel contacten gelegd, Viljoenskroon is enorm vriendelijk! Dit zijn tot nu toe de grote lijnen van mijn avonturen hier in het prachtige Zuid-Afrika. Ik heb besloten om jullie iedere week op de hoogte te houden van wat ik hier allemaal meemaak.

Liefs x

Hospice